«مرحوم حجت الاسلام سید محمد گلپایگانی فرزند آیت الله سید جمال گلپایگانی فرمود:

پس از فوت مرحوم پدرم شبی در خواب دیدم حضورشان مشرف و ایشان در اطاق مفروش به زیلو و فاقد اثاث نشسته اند.

گفتم: پدر! اگر خبری نیست ما هم بدنبال كارمان برویم؛ وضع طلبگی در گذشته و حال، همین است كه به چشم می خورد.

فرمود: پسر حرف مزن؛ هم اكنون ولی امر ـ عجل الله فرجه الشریف ـ تشریف می آورند.
آنگاه پدرم از جا برخاست. متوجه شدم محبوب كل عالم، تشریف آوردند؛ پس از عرض سلام و جواب، حضرت، قبل از اینكه من حرفی بزنم فرمودند:

« سید محمد، مقام پدرت این حجره محقر نیست؛ بلكه مقامش آنجاست. »


بر اثر اشاره دست حضرت نگاه كردم قصری با شكوه، ساختمانی با عظمت كه لایدرك و لایوصف است، دیدم و خوشحال گردیدم. عرض كردم:
یابن رسول الله آیا وقت ظهور موفورالسرور رسیده است تا دیدگان همه به جمال و حضور و ظهورتان روشن شود؟ فرمودند:


« لم تبق من العلامات الا المحتومات و ربّما ( او فربما علی تردید منی ) اوقعت فی مده قلیله فعلیكم بدعاء الفرج:

از علائم ظهور فقط علامات حتمی مانده است و شاید آنها نیز در مدتی كوتاه به وقوع به پیوندند و برای فرج دعا كنید. »
راوی : حجت الاسلام ملبوبی، صاحب كتاب الوقایع و الحوادث . .